Ik was verslaafd aan lachgas
Het verhaal van Joël (25)
Toen ik zestien jaar was, probeerde ik voor het eerst lachgas. Samen met vrienden gebruikte ik een ballon en ik voelde me meteen ontspannen en vrolijk. Ook was ik minder onzeker dan normaal. Voor het eerst in lange tijd leken mijn zorgen even weg. Dat was heel fijn. Daarom ging ik het steeds vaker gebruiken.
Mijn jeugd was niet altijd makkelijk: mijn ouders waren gescheiden, ik voelde me vaak alleen en vond het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. En ik stotterde, wat me onzeker maakte. Door lachgas leek dat gevoel even weg te zijn. Het was dus een makkelijke manier om me beter te voelen.
Het fijne gevoel verdween
In het begin gebruikte ik alleen af en toe lachgas. Maar stap voor stap ging ik steeds meer gebruiken. Familie en vrienden zagen dat het niet goed ging en waarschuwden me. Maar ik dacht toen nog dat ik alles onder controle had. Achteraf weet ik dat ik mezelf voor de gek hield. Mijn verslaving werd steeds sterker en bepaalde steeds meer mijn leven.
Alles draaide om lachgas, de rest deed er niet toe. Op mijn dieptepunt gebruikte ik vier tot zes tanks lachgas per dag.
Mijn gezondheid ging intussen hard achteruit. Ik was vaak moe, duizelig en had veel hoofdpijn. Ook mentaal voelde ik me steeds slechter. Het fijne gevoel dat ik eerst kreeg van lachgas verdween. In plaats daarvan voelde ik me somber en had ik vaak negatieve gedachten.
Een goede vriend
Ik kreeg steeds meer lichamelijke klachten en moest meerdere keren naar het ziekenhuis. De artsen zeiden tegen mij dat mijn gezondheid hard achteruit zou gaan als ik lachgas bleef gebruiken. Ik wist dat ik moest stoppen, maar dat bleek veel moeilijker dan ik had gedacht. Ik was intussen hartstikke verslaafd geraakt.
Een goede vriend vertelde me in dit tijd dat hij afstand van me wilde nemen als ik bleef gebruiken. Dat raakte me diep. Voor het eerst besefte ik hoeveel pijn en zorgen mijn verslaving niet alleen mezelf, maar ook de mensen om me heen gaf. Het gesprek met hem was voor mij het keerpunt. Ik besloot hulp te zoeken.
Steun in de sportschool
Ik meldde me aan bij een afkickkliniek. Dat was zwaar, maar een belangrijke eerste stap. Daarna vond ik veel steun in de sportschool. Samen met mijn coach, familie en vrienden werkte ik aan mijn herstel.
Sporten gaf me structuur en energie. Ook leerde ik tijdens gesprekken beter begrijpen wat ik voelde. Daardoor kon ik mijn problemen op een gezondere manier verwerken.
Inmiddels kijk ik heel anders naar het leven. Ik geniet weer van kleine dingen, van tijd doorbrengen met familie, gezond wakker worden en plannen maken voor de toekomst. Ik heb ook geleerd dat het niet zwak is om hulp te vragen. Juist door open te zijn over mijn gevoelens kon ik stappen zetten.
Ik heb mijn verhaal op meerdere plekken gedeeld, omdat ik mensen wil waarschuwen voor de gevolgen van lachgas. Een verslaving ontstaat sneller dan je denkt! Ook wil ik laten zien dat herstellen mogelijk is. Je hoeft problemen niet alleen te dragen. Als je er maar over praat en hulp accepteert, kun je weer grip krijgen op je leven.